કોઈને પ્રાર્થનામાં રાખીએ અને કોઈની પ્રાર્થનામાં રહીએ

Published: 18th November, 2020 14:45 IST | Sejal Ponda | Mumbai

જીવનમાં રાગ, દ્વેષ, પ્રપંચ, કાવાદાવા તો રહેવાના જ છે. કોઈ આપણું નુકસાન કરવા તત્પર રહેવાનું જ છે. પણ એનાથી ઉપર અને પવિત્ર જો કંઈ હોય તો એ છે દુઆ. અને જ્યારે કોઈકની દુઆ મળે છે ત્યારે પ્રપંચ, કાવાદાવા એ દુઆ સામે જીતી નથી શકતા

પ્રતીકાત્મક તસવીર
પ્રતીકાત્મક તસવીર

એવું કહેવાય છે કે દુઆઓ રદ નથી થતી પણ યોગ્ય સમયે કબૂલ થાય છે. દુઆ એટલે આશીર્વાદ. દુઆગીર એટલે આશીર્વાદ
લેનારું. અને દુઆગો એટલે આશીર્વાદ દેનારું. કોઈની દુઆ મળે એના જેવું સૌભાગ્ય બીજું કંઈ નહીં.
ઘરના વડીલો હંમેશાં તેમનાં સંતાનો માટે પ્રાર્થના કરતી વખતે સુખ-શાંતિની કામના કરતા હોય છે. મનથી દુઆ આપતા હોય છે. મનથી આપેલા આશીર્વાદ ચોક્કસ ફળે છે.
ઘણી વાર આપણે કોઈ જરૂરતમંદને મદદ કરીએ ત્યારે એમના મોઢેથી દુઆ નીકળતી હોય છે. સાધુસંતોએ આપેલા આશીર્વાદ પણ ફળતા હોય છે. આપણા દ્વારા જ્યારે કોઈકની આંતરડી ઠરે છે અને તેના દિલથી આપણા માટે દુઆ નીકળે છે ત્યારે એ દુઆ ચોક્કસ ફલિત થાય છે.
કોઈકને આશીર્વાદ આપીએ ત્યારે મન શુદ્ધ હોય છે. મન શુદ્ધ હોય ત્યારે જ કોઈકના માટે દુઆ નીકળે છે. આ દુઆ એવો ચમત્કાર સર્જી શકે છે જેનો આપણને એટલો અંદાજો નથી હોતો. પરિવારની વ્યક્તિના જીવનમાં સુખ આવે એ માટે દુઆ થાય છે. તેમના જીવનમાં આવેલા સુખ માટે હજી વધુ સુખી થવાની કામના પરિવારના વડીલો દ્વારા થતી હોય છે.
આપણે જ્યારે જાણીતી કે અજાણી વ્યક્તિ માટે ખુશ થઈએ છીએ, તેમની સફળતાની કામના કરીએ છીએ ત્યારે આપણો ભાવ પવિત્ર હોય છે. અને પવિત્ર ભાવથી નીકળેલા શબ્દો જરૂર કબૂલ થાય છે એમાં કોઈ શંકાને સ્થાન નથી.
કોઈક વ્યક્તિને ખરા સમયે આપણે મદદ કરીએ છીએ ત્યારે એ વ્યક્તિને હાશકારો થતો હોય છે. રિલીફ મળતી હોય છે અને એ હાશકારામાં એ વ્યક્તિના મનમાંથી નીકળેલા શબ્દો આપણા માટે આશીર્વાદ સમાન બની જતા હોય છે.
કહેવાય છે કે બહુ સિદ્ધિ પામેલી વ્યક્તિ જ્યારે આશીર્વાદ આપે છે ત્યારે તેના આશીર્વાદ ફળે, ફળે ને ફળે જ છે. પ્રભુભક્તિમાં લીન એવા ગુરુ કે સાધુસંત નિષ્પાપ ભાવે આપણા સુખની કામના કરે ત્યારે બદલામાં કશું જ મેળવવાની અપેક્ષા રાખતા નથી. આપણા જેવા સામાન્ય મનુષ્યોએ ઈશ્વરભક્તિથી કોઈ સિદ્ધિ હાંસલ ન કરી હોય છતાં આપણી દુઆ ફળે તો એનું કારણ છે આપણી અંદરનો શુદ્ધ ભાવ. શુદ્ધ લાગણી. કોઈકને આશીર્વાદ આપવા માટે સિદ્ધિ હાંસલ કરવાની જરૂર નથી. બસ, મન શુદ્ધ હોય તો એ પ્રાર્થના, એ દુઆ જરૂર કબૂલ થાય છે. કોઈક માટે કરેલા ભલાઈના કાર્ય માટે આપણે એ વ્યક્તિની પ્રાર્થનાનો હિસ્સો બની જઈએ છીએ અને પ્રાર્થનામાં એટલી તાકાત છે કે એ જીવન પણ બદલી શકે છે.
જેમ આપણે આપણાં સારાં કર્મોને લીધે કોઈકની પ્રાર્થનાનો હિસ્સો બનતા હોઈએ એમ આપણે પણ આપણા પરિવાર અને મિત્રોને આપણી પ્રાર્થનાનો હિસ્સો બનાવવાના છે. એ લોકો માટે મનથી થતી દુઆ તેમને કેટલી બધી રાહત આપી શકે છે.
જીવનમાં રાગ, દ્વેષ, પ્રપંચ, કાવાદાવા તો રહેવાના જ છે. કોઈ આપણું નુકસાન કરવા તત્પર રહેવાનું જ છે. પણ એનાથી ઉપર અને પવિત્ર જો કંઈ હોય તો એ છે દુઆ. અને જ્યારે કોઈકની દુઆ મળે છે ત્યારે પ્રપંચ, કાવાદાવા એ દુઆ સામે જીતી નથી શકતા, કારણ કે અસત્યની સામે જેમ સત્ય જીતે છે એમ ખરાબ ભાવના સામે સારી ભાવના જીતી જાય છે.
એટલે જ એવાં કર્મ કરવાં જેનાથી આપણો સમાવેશ કોઈની પ્રાર્થનામાં થવા લાગે. ભલાઈ કરવાના કોઈ ક્લાસ નથી હોતા ન તો કોઈ વર્કશૉપ હોય છે. કોઈકના માટે સારું કરવા માટે કોઈ ટ્રેઇનિંગ નથી અપાતી. પણ આપણે નાનપણથી એવું સાંભળતા આવીએ છીએ કે કોઈનું ભલું કરવું, કોઈને મદદરૂપ થવું. સંકટના સમયમાં કોઈની પડખે ઊભા રહેવું. આ બધું આપણે જોતા અને સાંભળતા આવ્યા છીએ. વાર્તામાં આપણને પહેલેથી જ રામ અને રાવણનો, કૃષ્ણ અને કંસનો ભેદ સમજાવવામાં આવ્યો છે. અને આ ભેદ જ આપણું ઘડતર કરે છે. આપણામાં સમજણનું, સારી ભાવનાનું બી રોપે છે. દરેક વ્યક્તિ પાસે સારો અને ખરાબ એમ બે રસ્તાના વિકલ્પ હોય જ છે. ઘણી વાર ખરાબ રસ્તા લોભામણા દિસે છે અને સારા માણસો પણ એ રસ્તે ચાલી નીકળે છે. પણ સારા માણસોમાં એ ખૂબી હોય છે કે આગળ જતાં તેને ખરાબ રસ્તો પકડ્યાનું રિયલાઇઝેશન થાય છે અને તે અટકી જાય છે. જ્યારે ખરાબ માણસો પોતાની અંદરના અવાજને ડામી ખરાબ રસ્તે ચાલવાનું કન્ટિન્યુ કરે છે અને સમાજમાં સારા અને ખરાબ માણસોનો વર્ગ ઊભો થાય છે. આપણે બધાએ સારા અને ખરાબ માણસોની વચ્ચે જ જીવવાનું છે. આ બે વર્ગની વચ્ચે જીવતાં-જીવતાં આપણને ઈર્ષા અને આશીર્વાદ વચ્ચેનો ભેદ સમજાય છે. ઈર્ષા આપણને ખાખ કરી નાખે છે અને આશીર્વાદ આપણને ઉગારી લે છે.
કોઈકની પ્રાર્થનામાં, કોઈકની દુઆમાં એમનેમ સ્થાન નથી મળતું. એ સ્થાન મેળવવા માટે આપણે મદદ આપવા માટે હાથ લંબાવવો પડે છે. દરેક વખતે પૈસાની મદદથી જ દુઆ મળે એ જરૂરી નથી. સાવ ભાંગી પડેલી વ્યક્તિને મૉરલ સપોર્ટ આપીએ, તેને અહેસાસ અપાવીએ કે ‘જિંદગી જીવવા જેવી છે દોસ્ત, સમય ચોક્કસ બદલાશે’ તો એ શબ્દો એ વ્યક્તિમાં ફરી હિંમત અને આશાનો સંચાર કરે છે. એ સમયે એ વ્યક્તિને મળેલો હાશકારો તેના મનમાં આપણા માટે દુઆ નિર્માણ કરે છે. દુઆ કોઈ વ્યવહાર નથી પણ વહાલ છે. ભીતરની લાગણી છે. સાચી ભાવના છે.
ઈશ્વરના આશીર્વાદ મળે તો માણસ તરી જાય એવું આપણે સાંભળતા આવ્યા છીએ. આશીર્વાદ એ આપણા શુદ્ધ મનનો ખજાનો છે. આશીર્વાદ આપતી વખતે એ ખજાનામાં વધારો થાય છે અને આશીર્વાદ મેળવતી વખતે એ ખજાનો સમૃદ્ધિ તરફ લઈ જાય છે.
(આ લેખમાં રજૂ થયેલા મંતવ્યો લેખકના અંગત છે, ન્યુઝપેપરના નહીં.)

Loading...
 
 
This website uses cookie or similar technologies, to enhance your browsing experience and provide personalised recommendations. By continuing to use our website, you agree to our Privacy Policy and Cookie Policy. OK