કાંટાળા જીવનમાર્ગને સુંïવાળો કરતું સંગીત અને નિસર્ગોપચાર

જિંદગીનો માર્ગ લાંબો છે.

પ્રેરણાની પળે - કાન્તિ ભટ્ટ

ગત જીવનની શિક્ષા કે એનું ઇનામ સૌએ ભોગવવાનું છે, પણ તે નવા જીવન એટલે કે વર્તમાન જીવનની તકલીફોને ભૂલવા માટે સંગીતનો સહારો લેવાનો છે. આજે આપણે સંગીતની અદ્ભુત અસરની વાત કરવી છે. ઉપરાંત સાધારણ રોગ માટે નિસર્ગોપચાર લેવાનો છે.

સંગીતની શક્તિ અદ્ભુત છે એ તમે જાણો છો. ‘ધ સીક્રેટ પાવર ઑફ મ્યુઝિક’ના લેખક ડૉ. ડેવિડ ટેઇમ લખે છે કે તેરમી સદીમાં આરબો તેમના ચિકિત્સાલય (હૉસ્પિટલ)માં મ્યુઝિકલ રૂમ પણ રોગના ઉપચારના ભાગરૂપે રાખતા, ફૂલોનો બગીચો રાખતા. પારા સેલ્સસ નામના જર્મન ફિલસૂફને ઍલોપથીનું ભણ્યા છતાં આધુનિક દવામાં શ્રદ્ધા નહોતી રહી. ૧૫૧૫ની સાલમાં બહુ વહેલાસર તેમણે કહ્યું હતું કે ડૉક્ટરોએ જંગલમાં જઈને જડીબુટ્ટી શોધનારાઓ, ભૂવાઓ અને સુયાણીઓ તેમ જ હિન્દુસ્તાનના વૈદો પાસેથી વૈદક શીખવું જોઈએ. તેમણે પોતે આખા યુરોપ અને આરબ દેશોમાં રખડીને પછી ટર્કીમાં સંગીત અને કુદરતી ઇલાજનો જાદુ જાણ્યો અને અપનાવ્યો. હવે આપણે થોડું કિડની વિશે અને નિસર્ગોપચાર વિશે જાણીએ.

આજનું પર્યાવરણ, ગંદું પાણી, જન્ક ફૂડ અને રાતના ઉજાગરા તેમ જ પાણી ઓછું પીવાની ટેવ અગર વધુપડતું પીવાની ટેવ કિડનીને બગાડે છે. પાણીની માત્રા કોઈક વૈદ્યને પૂછીને વત્તીઓછી રાખવી. દરેક માટે પાણીની માત્રા જુદી છે.

કોઈ પણ માણસે ભલે પછી તે સંત હોય, વિરક્ત હોય તેણે દર્દથી નિરાશ ન થવું. તમામ રોગ માટે કુદરતી ઉપચાર છે. પુણેથી ત્રીજું ગામ ઉરુલીકાંચન છે ત્યાં ગાંધીજીએ નિસર્ગોપચાર આશ્રમ સાત દાયકા પહેલાં સ્થાપેલો. ત્યાં હું સેવક તરીકે હતો ત્યારે નિસગોર્પચાર લેવા બગડેલી કિડની લઈને જુવાનો આવતા હતા. મહાત્મા ગાંધીએ પુણેમાં એ સમયના નિસગોર્પચારક ડૉ. દીનશા મહેતાના નિસર્ગોપચાર ક્લિનિકમાં ૧૯૪૬માં સારવાર લીધી હતી. સરદાર વલ્લભભાઈ પટેલ બીમાર પડ્યા ત્યારે ગાંધીજીએ તેમને પુણેમાં નિસર્ગોપચાર માટે ડૉ. દીનશા મહેતાની ટ્રીટમેન્ટ લેવા કહેલું. વલ્લભભાઈ પટેલ અસ્સલ પટેલ હતા. તેમને તો એક ઘાને બે કટકા જેવી વાત ગમે. નિસર્ગોપચારમાં લાંબો સમય લાગે એ ન ગમે, પણ સરદાર પટેલે કહ્યું કે ગાંધીજીએ કહ્યું એટલે મેં મારા શરીરની તકલીફમાં દમની સારવાર લીધી અને દમમાં રાહત થઈ.

નિસર્ગોપચાર વિશે ખૂબ લંબાણથી લખવાની મારી ઇચ્છા છે, કારણ કે ૧૯૫૫-’૫૬ પછી મારા જૂના મરડા (ક્રૉનિક કૉલાઇટિસ)ની વ્યાધિની સારવાર ઉરુલીકાંચનના નિસર્ગોપચાર આશ્રમમાં થઈ હતી. રોગમુક્ત થયા પછી હું ત્યાં આશ્રમમાં ૬૫ રૂપિયાના વેતનથી સેવક તરીકે રહી ગયો હતો. આઠ વર્ષ પછી મારી એક બહેનના કહેવાથી મુંબઈ આવ્યો; પણ નિસર્ગોપચાર આશ્રમના નિવાસે મને એક આરોગ્યની, જીવન જીવવાની તંદુરસ્ત દૃષ્ટિ શીખવાડી છે એટલે પહેલેથી જ મને ઍલોપથીમાં શ્રદ્ધા નહોતી. મારો દવાનો ખર્ચ આજે ૮૭ વર્ષની ઉંમરે પૅરૅલિસિસ અને ડિમેન્શિયા છે છતાં ઝીરો છે. હું માત્ર મારી મેળે મારો ડૉક્ટર બનીને નિસર્ગોપચાર કરુ છું. જમણું અંગ ખોટું છે છતાં હું ડાબેરી છું એટલે પત્રકારત્વને ધમધોકાર રાખી શકું છું.

Comments (0)Add Comment

Write comment
quote
bold
italicize
underline
strike
url
image
quote
quote
smile
wink
laugh
grin
angry
sad
shocked
cool
tongue
kiss
cry
smaller | bigger

security code
Write the displayed characters


busy
This website uses cookie or similar technologies, to enhance your browsing experience and provide personalised recommendations. By continuing to use our website, you agree to our Privacy Policy and Cookie Policy. OK