અમારે કૉમન મૅન રહેવું છે. અમને રમણ મહર્ષિ, રામકૃષ્ણ પરમહંસ કે વિવેકાનંદ નથી થવું!

એકવીસમી સદીનાં સંકટો, નવી-નવી સરકારો અને નવા-નવા આધારભૂતના ભૂત જેવા કાનૂનોમાં અમારે જીવવું નથી.

પ્રેરણાની પળે - કાન્તિ ભટ્ટ

કૉમન મૅનની જીવનગાથા

મુઝ મેં કુછ ટૂટા કુછ જુડા

મૈં ટૂટ ટૂટ કર જુડ જુડ કર બના બિગડા

મૈં કૉમન મૅન હી રહા

કહાં કહાં ખોયા, કહાં કહાં પાયા

અધૂરા નહીં રહા મૈં પૂરા હો ગયા

એક કૉમન મૅનને દૂસરે કૉમન મૅન કો પૂર્ણ કિયા

- કવિ ઓમપ્રકાશ નર્મિલની કવિતાને આધારે


એકવીસમી સદીનાં સંકટો, નવી-નવી સરકારો અને નવા-નવા આધારભૂતના ભૂત જેવા કાનૂનોમાં અમારે જીવવું નથી. અમારે આજે માત્ર અને માત્ર કૉમન મૅન રહેવું છે. રમણ મહર્ષિ કે સ્વામી રામકૃષ્ણ પરમહંસ કે વિવેકાનંદ કે કોઈ બાપુ નથી બનવું. અમારે ફક્ત આજની કપરી જિંદગીમાં માત્ર કૉમન મૅન રહેવું છે. અમારે પરણવું છે. અમને એક દીકરો અને એક દીકરી જોઈએ છે. સંસારથી ભાગવું નથી. સંસાર ભોગવવા સાથે એનાં સુખ-દુ:ખ ભોગવવાં છે. સંસારથી ભાગીને બાપુ કે સ્વામી બનવું નથી.

આવો અવાજ ભારતનો પુરુષાર્થપ્રેમી કૉમન મૅન કાઢે તો સાંભળવા જેવો છે. આજે ૨૦૧૮માં કે ૨૦૨૦માં કે ૨૦૨૫માં દુનિયા ખૂબ આગળ વધી ગઈ હશે ત્યારે જૂના બાપુ કે મહર્ષિની વાણી કોઈ કામની નથી. આજે સતત પુરુષાર્થ કરી જય અને પરાજયને કેમ પચાવવો એ જ અમારે શીખવાનું હતું. ભારતભૂમિના બચ્ચેબચ્ચાના લોહીમાં આ પુરુષાર્થ ભંડારેલો છે. તે અનેક કષ્ટો ઉપાડે છે અને છતાં લહેરથી જિંદગી જીવે છે. તેમને જૂના મહર્ષિઓના જીવનને યાદ કરાવવાનો અર્થ નથી. આજનો ‘બાપુ’ કે ‘મહર્ષિ’ તો કૉમન મૅન છે. કૉમન મૅન આજે મૉડર્ન તપસ્વી છે.

કૉમન મૅન ભારતનો અનોખો છે. તે સંસારથી ભાગતો નથી. આ સંસારને હિન્દુસ્તાનનો અનોખો કૉમન મૅન ભોગવવા માગે છે અને ભોગવે છે. એક સંતાન કહો તો એક સંતાન કરે છે. બે કહો તો બે સંતાન કરશે. અગાઉ ૫૦ વર્ષ પહેલાં આર્શીવાદ મળતા ‘ગલઢો ડોહો થા અને સાત દીકરાનો બાપ થા.’ આવા આર્શીવાદ ૫૦ વર્ષ પછી તદ્દન બિનજરૂરી, વાહિયાત અને જરીપુરાણા છે. આજે નવા આર્શીવાદની જરૂર છે. અરે! વગર આર્શીવાદ અમે અમારા પંડમાંથી અમારી જાતમાંથી જ ઘણું જાણીને જમાના પ્રમાણે જીવીએ છીએ. અમને જમાના પ્રમાણે જીવતાં આવડી ગયું છે. આધાર કાર્ડ કે નિરાધાર કાર્ડ કોઈ પણ કાર્ડ સરકાર કાઢે તો અમે લાંબી-લાંબી લાઇનો લગાવીએ છીએ. ઘરના આંધણ કરીને કે સવારે રાંધીને સાંજે ટાઢું ખાઈએ છીએ. અમે હિન્દુસ્તાન દેશનાં આજ્ઞાંકિત બાળકો છીએ. માત્ર અમે ઇચ્છીએ છીએ કે અમને સખત પુરુષાર્થ કરવાની ટેવ પડી ગઈ છે. એ પુરુષાર્થ નિરાંતે કરવા દો. અમે વિધાતામાં માનીએ છીએ, નસીબમાં માનીએ છીએ. અમે જૂની વાત માનીએ છીએ, ગયા જન્મે જે કોઈ કર્મો કર્યાં હોય એ આ જન્મે ભોગવવાં જ પડે છે. જરૂર આ સૂત્રમાં માનીએ છીએ, પણ અમને આ કર્મો સારાં કે નરસાં કર્યાં હોય એનાં પરિણામો અમને શાંતિથી ભોગવવા દો. અમે બીજી કોઈ પ્રાર્થના કરતા નથી. અમને અમારી રીતે જીવવા દો. આજના કૉમન મૅન ગઈ કાલના કૉમન મૅન નથી. આજનો ખેડૂત પણ ગઈ કાલના ખેડૂત જેવો નથી. રે ખેડૂત તું ખરે જગતનો તાત ગણાયો... એ ગીતની પંક્તિમાં આજનો ખેડૂત માનતો નથી કે કોઈ માનવા દેતું નથી. આજનો ખેડૂત માણસ થઈ રહેવા માગે છે. તેને હીરાઘસુ બનાવનાર કે શહેરનો મજૂર બનાવનાર આપણી સરકારો અને સરકારના અવનવા કાયદાઓ છે. ‘ગુજારે જે શિરે તારે, જગતનો તાત તે સહેજે.’ અમારા નસીબ પ્રમાણે ઈશ્વર/અલ્લા જે-જે કષ્ટો નાખે છે એ ભોગવીએ છીએ. પણ એ કષ્ટોમાં સરકારના નવા-નવા કાયદાનાં કષ્ટો અમને કષ્ટે છે એટલે હે મારા મોટા બંધુ, અમને નિરાંતે જીવવા દો. અમે પ્રભુને પ્રાર્થના કરીએ છીએ, પણ એ માટેના પ્રભુ-પરમાત્મા કે ઈશ્વર/અલ્લાહ તમે ન બનો. અમારી ભેર તાણે એવા કૉમન મૅન બનો. આ હિન્દુસ્તાનને અનોખો કૉમન મૅનનો દેશ બનાવો, જેમાં કોઈ બાપુ ન હોય કે કોઈ ઉપદેશક ન હોય.

Comments (0)Add Comment

Write comment
quote
bold
italicize
underline
strike
url
image
quote
quote
smile
wink
laugh
grin
angry
sad
shocked
cool
tongue
kiss
cry
smaller | bigger

security code
Write the displayed characters


busy
This website uses cookie or similar technologies, to enhance your browsing experience and provide personalised recommendations. By continuing to use our website, you agree to our Privacy Policy and Cookie Policy. OK