કથા-સપ્તાહ - ઉતરાણ (ભીતરના ભેદ - 3)

‘મારાથી નહીં ખવાય...’ નેહાલીએ થાળીને હડસેલો માર્યો.


અન્ય ભાગ વાંચો

1  |  2  |  3  |  4  |


આર્જવને ત્યાંથી પાછી ફરેલી નેહાલી થોડી ધૂંધવાયેલી લાગી હતી. તેને શું ખટકતું હતું એનો સત્યેન્દ્રને અણસાર હતો, પણ તે કહે નહીં ત્યાં સુધી અજાણતા જ દાખવી, પણ હવે...

‘આ શું માંડ્યું છે નેહાલી...’ તેમણે ઊંચા અવાજે ડારો આપ્યો, ‘કોના ગમમાં તું અન્નને પાછું ઠેલી રહી છે? એક ગુંડા-મવાલીના?’

ગુંડો. મવાલી. પપ્પાના શબ્દો આર્જવ માટે છે એ પરખાતાં નેહાલી સળગી ગઈ.

‘હાસ્તો. રસ્તા વચ્ચે કોઈને બેરહેમ પીટનારો ગુંડો નહીં તો બીજું શું?’

‘પપ્પા...’ નેહાલી ચીખી ઊઠી, ‘તમને આર્જવની પિટાઈ દેખાઈ, પણ તમારી દીકરી માટે તે લડ્યો એ દેખાતું નથી?’

‘કોણે કહ્યું કે તે તારા માટે લડ્યો? હું કે તું ઘટનાસ્થળે હાજર નહોતાં. મારામારીમાં પોતે વાંકમાં આવ્યો એટલે તેણે શૂરવીર ઠરવા તારા નામનો આશરો લીધો ને દોસ્તોની ટોળી તો તેની હામાં હા જ કરવાની.’

નેહાલી મૂંઝાઈ, ગૂંચવાઈ. પપ્પાને આર્જવમાં જ વિશ્વાસ ન હોય તો શું કરવું?

‘જો આર્જવ સાચો હોય તો માનવું પડે કે તેને મિત્રોની પરખ નથી. આજે એમાંના એકાદે શરતનો સહારો લીધો, કાલે કોઈ સીધું જ તારા પર આક્રમણ કરે એની ગૅરન્ટી ખરી?’

નેહાલી સ્તબ્ધ.

‘અને જો આર્જવ ખોટો હોય તો સજાથી બચવા જે વાગ્દત્તાની આબરૂનો ધજાગરો થવા દે એ આગળ જતાં શું ન કરે? ’

કુશળ ધારાશાસ્ત્રીની જેમ દલીલ કરીને તેમણે નેહાલીને ડઘાવી દીધી.

‘હું કહેતો જ રહ્યો છું, આર્જવ બૂંદિયાળ છે. મારી મમતાને ખાઈ ગયો. વળી ફિલ્મ કે વાર્તાની જેમ આ કિસ્સો તરત અંત નહીં પામે... મેં મારા વકીલમિત્રને પૂછતાં તેણે તો એવી આગાહી કરી છે કે આર્જવને બેથી અઢી વરસની સજા પાક્કી.’

બે-અઢી વરસ! નેહાલીનું કાળજું ધડકી ગયું.

‘ત્યાં સુધી રાહ જોવાનો મારો કોઈ ઇરાદો નથી...’ તેમની મક્કમતા વજ્રની હતી, રણકામાં સત્તાધીશપણું હતું, ‘સવારની પણ રાહ શું કામ જોવી. અત્યારે જ દિવાકરને કહી દઉં છું કે સગ૫ણમાંથી મારી દીકરી મુક્ત સમજો.’

હેં .

‘તમે આવું કંઈ જ નહીં કરો પપ્પા...’ હાંફતી છાતીએ નેહાલી બેાલી ગઈ, ‘તમારે તો પપ્પા-મમ્મીજીના પડખે રહેવાનું હોય...’

એવા જ સત્યેન્દ્ર તાડૂક્યા, ‘મને તારી સલાહની જરૂર નથી. તારા ભલા માટે હું એ પણ કરીશ જેમાં તારી મરજી ન હોય... એક વાત યાદ રાખજે નેહાલી...’ ફોન તરફ જતાં તે અટક્યા, નેહાલીને નિહાળી, ‘મારા ઇનકાર છતાં તું આર્જવની થવા ગઈ તો મારું મરેલું મોં જોશે.’

નેહાલી ફસડાઈ પડી. એની પરવા કર્યા વિના સત્યેન્દ્રસિંહે ફોન જોડ્યો.

€ € €

‘કંઈક ખોટું છે વિનીતા.’ રાત્રિના એકાંતમાં દિવાકરભાઈ પત્ની સમક્ષ પોતાની મૂંઝવણને વાચા આપે છે, ‘જોરાવરનો જ દાખલો લે. માથાફરેલ, ઓછું ભણેલો માણસ તડફડ કરી જાણે. કાયદાની કલમમાં સીધી રીતે ફિટ થતી ફરિયાદ નોંધાવવાનું ગજું તેનું હોય ખરું!’

વિનીતાબહેન વિચારમાં પડ્યાં. પતિ કહેવા માગે છે કે જોરાવરનો કોઈએ પઢાવ્યો યા કોઈનું પ્યાદું બન્યો છે?

‘આવું દાસભાઈનું માનવું છે.’ દિવાકરભાઈએ ફોડ પાડ્યો, ‘આરોપનામાનો અભ્યાસ કરીને તેમણે અનુમાન બાંધ્યું છે વિનીતા, પણ આ બધું પુરવાર કરવામાં હવે સમય લાગવાનો. જો સત્ય પુરવાર ન થયું તો આર્જવને અઢી-ત્રણ વરસની કેદ થઈ શકે ખરી...’

તેમના શબ્દો સાથે ફોન રણક્યો. ખબર પણ રાજી થવાના નહોતા!

€ € €

‘દિવાકરભાઈ, સત્યેન્દ્ર હિયર.’ સામેથી કૉલ રિસીવ થતાં સત્યેન્દ્રભાઈએ સપાટ સ્વરે કહી દીધું, ‘આમ તો આ વાત રૂબરૂમાં કરવાની હોય, પણ તમને મળવાનું કે તમારે ત્યાં આવવાનું મન થાય એવું તમારા દીકરાએ રહેવા દીધું નથી.’

‘જી!’ દિવાકરભાઈ જેવા ઠરેલ પુરુષ પણ બે ઘડી બઘવાયા.

‘હું નથી માનતો કે આટલો માર ખાઈને પણ જોરાવર જૂઠ બોલે. તમારા આર્જવમાં મને હવે ભલીવા૨ લાગતો નથી. કોર્ટના ચુકાદા સુધી રાહ જોવાની મારી તૈયારી પણ નથી. હું આ સગપણ ફોક કરું છું.’

‘નહીં...’ દોડી આવતી નેહાલી કનેક્શન કાપવા મથી, પણ દાંત ભીંસીને સત્યેન્દ્રે તેને પકડીને દૂર કરી, ‘થયેલો વહેવાર કાલે મોકલાવી

દઈશ - ધન્યવાદ.’

સત્યેન્દ્રે ફોન પછાડ્યો. નેહાલીએ હોશ ગુમાવ્યા.

€ € €

વિપદામાં સાથ દેવાને બદલે વેવાઈએ પીઠ દેખાડી? બિચારી નેહાલી. તેનો આ ફેંસલામાં ગમે એટલો વિરોધ હોય, છેવટે અસામાન્ય સંજોગોમાં દીકરીના પોતે માનેલા હિતમાં પિતાએ લીધેલા નિર્ણયનો સ્વીકાર કરવો રહ્યો અમારે.

‘સમય ક૫રો છે, પણ પાર ઊતરીશું. ’ દિવાકરભાઈના ઇરાદામાં ઝળહળતી આશા હતી. અત્યારે તો એનો જ

સહારો હતોને!

€ € €

મધ્યરાત્રિની વેળા છે. સર્વત્ર પ્રસરતા સૂનકારામાં તેમણે હળવેથી નેહાલીની રૂમનો દરવાજો ખોલ્યો.

સગાઈ તૂટ્યાના આઘાતથી બેહોશ બનેલી નેહાલીને પોતે તેની રૂમમાં મૂકી, પણ ચાર કલાકેય તેને હોશ નથી...

થોડા વધુ નિકટ જઈને સત્યેન્દ્રે નેહાલી પર દૃષ્ટિ ટેકવી. એમાં અકલ્પ્ય ભાવ પ્રસરી રહ્યો.

‘શીશ.’

સત્યેન્દ્ર ચમક્યા. આમતેમ જોયું. ઓહ. સામા મિરરમાં પ્રતિબિંબ ટહુકી રહ્યું છે, ‘આ શું કરે છે? દીકરીના બદનને આમ તાકવું પિતાને શોભે?

‘પિતા!’ સત્યેન્દ્રે હોઠ વંકાવ્યા. નહીં. નેહાલી મારો અંશ નથી. હું સાવકો બાપ છું. સાવકો પિતા તો પરપુરુષ જ ગણાય!

તેમના ભદ્દા સ્મિતથી છળી મરતું હોય એમ પ્રતિબિંબ વજો માપી ગયું. આત્માને દેશવટો દઈને હળવા થતા હોય એમ સત્યેન્દ્ર પલંગની બાજુમાં ઘૂંટણિયે બેઠા. ઓહ, આ પળનો તો જાણે સદીઓથી ઇન્તેજાર હતો. સત્યેન્દ્રે વાગોળ્યું...

ના, પોતે કંઈ નેહાલીને લક્ષ્યમાં રાખીને મમતાને પરણ્યા નહોતા. તેના ઘરનો કબજો લેવાની વૃત્તિ સહેજે નહીં... જીવનમાં આગળ વધવાની મનોકામનાથી કરેલાં બીજાં લગ્નથી હું ખુશ હતો, મમતા આનંદમય રહેતી અને નેહાલીને જાણે નવું આકાશ મળ્યું... તેના માટે રમકડાં, ચૉકલેટ્સ લાવી તેને ખુશ કરવી તેને બહુ ગમતું, પણ પછી તે જ એક રમકડું બની ગઈ મારા માટે! અમારાં લગ્ન સમયે નેહાલી સાવ નાની નહોતી... સમજોને બે-ત્રણ વરસમાં તો તેના અંગે યૌવન બેઠું. એક-બે વાર તેને કપડાં બદલતાં અલપઝલપ જોઈ ને બદન જાણે ધગી ઊઠ્યું. પુરુષસહજ વૃત્તિના સળવળાટે પહેલાં તો ગ્લાનિ થઈ - મારી દીકરી માટે હું આ શું વિચારું છું.

- એ સમયે મન પર સંયમની લગામ તાણવી શક્ય ન બની. એનું એક કારણ નેહાલીની નિતાંત ખૂબસૂરતી અને બીજું, મમતામાં મેનોપૉઝને કારણે પ્રવર્તતી જતી શુષ્કતા! સત્યેન્દ્ર વિષયલોલુ૫ હતો એવું નહીં, પણ માફકસરના સુખની અપેક્ષા તો કોઈ પણ પુરુષને હોવાની. કામસુખના કચવાટે સત્યેન્દ્રની અતૃપ્ત રહેતી વાસનાને નેહાલીમાં જાણે બીજો કિનારો મળ્યો - મા નહીં તો તેની દીકરી!

‘તેની...’ દીકરીમાં પુરુષને જોઈતી છટકબારી હતી - નેહાલી મારો અંશ ઓછી છે, તે તો વિક્રાંતનું બીજ.

સમાધાન જચી ગયું ને સત્યેન્દ્રને ફરી ક્યારેય આની દ્વિધા કે ડંખ રહ્યાં નહીં! બની શકે કે નેહાલી સાથે પિતૃત્વનો તાંતણો બંધાયો જ નહોતો. રાધર જે હતું એ ઉપરછલ્લું હતું, સર્પની કાંચળીની જેમ સરળતાથી સરી ગયું.

દીકરી હજી નાદાન, તેને આનો અંદાજ ન હોય; પરંતુ માથી અજાણ્યું નહોતું રહ્યું... વૉટરપાર્કની મુલાકાતે પતિની વૃત્તિ ખૂલી ગઈ મમતા માટે.

સત્યેન્દ્ર પણ શું કરે? ટૂ-પીસ બિકિનીમાં પંદર વરસની નેહાલી એટલી કામણગારી લાગતી હતી કે તેને જકડીને પાણીમાં ઝબોળવાની મસ્તી કરવા માંડ્યા. એ દરમ્યાન તેનાં મહોરાતાં વક્ષ:સ્થળનો સ્પર્શ થઈ જતો ને ભીતર સનસનાટી મચતી જતી.

એ નજર, એ વૃત્તિ મમતાથી છાની રહે એમ નહોતી. તેણે બરાબર પારખ્યું ને ચીખી હતી - અલબત્ત, નેહાલી પર. મમતાની વઢ અકારણ નહોતી. દીકરીને બોલી તે ખરેખર તો મને ઠપકારતી હતી એ સત્યેન્દ્રને ૫૨ખાયું હતું. બધાની વચ્ચે ખુલ્લેઆમ મમતા ન કહી શકી, પણ ઘરે આવીને રાત્રે બેડરૂમમાં એકલા પડતાં જાણે ચિનગારી ભડકી, ‘તમે આટલા બગડ્યા સત્ય?’ ધારદાર નજરથી વીંધતી મમતાએ સંભળાïવ્યું હતું. કેટલું મોઘમ, છતાં કેટલું સ્પષ્ટ!

પારખવા જેવું મમતા પારખી ગઈ હતી. હવે વાત વળવાની નહોતી.

‘હું બગડ્યો હોઉં તો એની જવાબદાર તું છે.’ સત્યેન્દ્રે બચાવને બદલે હુમલો કર્યો, ‘તારાથી મારી ભૂખ ભંગાતી નથી. બૈરી ઠંડી હોય તો પતિ એનો ગરમાટો ક્યાં કાઢે?’

મમતા છટપટી. ખોરવાતા •તુચક્રની અસર હોય કે ગમે એમ, શરીરસુખની એષણા જ નથી થતી. બાકી દેવાતું હતું ત્યારે સત્યને પોતે કયું સુખ નથી આપ્યું! હવે વન તરફ વધી રહ્યા છીએ ત્યારે પણ વૃત્તિનો શું સળવળાટ! અને એ છતાં કામનાનો ફૂંફાડો ખમાતો ન હોય તો ગરમાટો કાઢવાના બીજા ઘણા ભાડૂતી રસ્તા છે, એથી દીકરી પર નજર બગાડવાની ન હોય!

‘તું તો એમ કહે છે મમતા, જાણે નેહાલી મારી સગી દીકરી હોય!’

ધડાકાભેર કહીને ચર્ચાનો અંત આણતા હોય એમ સત્યેન્દ્ર પડખું ફરી ગયા, પણ મમતાના કાળજે એ ઘા હતો : સત્યના મનમાં આવો ભેદ હોય તો જ તેની દાઢ સળકે. લોહીની સગાઈ જ બધું? નેહાલી પોતાની પાલક પુત્રી છે એવી કોઈ લાગણી નહીં? એનું કોઈ મહત્વ નહીં?

જોકે આ ચર્ચાઓ અર્થહીન છે. સત્યેન્દ્ર એથી ક્યાંય આગળ નીકળી ગયા છે. પ્રશ્ન છે હવે મારે શું કરવું?

આખી રાત મમતાએ કરવટ બદલતાં ગાળી હતી : પતિ અને પુત્રીમાંથી એકની પસંદગી કરવાની હોય તો હું પુત્રી પર જ કળશ ઢોળું. જેના મન-હૃદયમાં આવો વિકાર હોય તે પુરુષનો ચાંલ્લો પણ શોભે ખરો? પરંતુ કડવી સચ્ચાઈ એ પણ છે કે છૂટાછેડા સરળ નહીં હોય. કારણમાં સત્યની એબ કહું તો ઊલટું ભુરાટો થઈ તે મને ઠંડી કહીને વગોવે તો આ બધાની નેહાલીના કુમળા માનસ પર શી અસર પડે? તો પછી? નેહાલીને ક્યાંક દૂર ભણવા મોકલી દઉં? ના, ના. ક્યારેક સત્યેન્દ્ર બારોબાર તેને મળવા જવાનો પ્લાન બનાવી દે તો...

કોઈ રસ્તો મમતાને સલામત ન લાગ્યો. રાધર એક પર જ મન બેઠું - મારે જ નેહાલીની ઢાલ બનીને રહેવું! હું સત્યેન્દ્રને ફાવવા જ નહીં દઉં; એ જ કરવું ઘટે પત્ની તરીકે, મા તરીકે.

અને ખરેખર મમતાએ જાણે ચોવીસ કલાકનો ચોકીપહેરો ગોઠવી દીધો નેહાલી પર અને નેહાલી માટે આ બધું સ્વાભાવિકપણે થાય. તેની અવસ્થા જ નહોતી કે તેને સત્ય કહેવાય. સત્ય માટે તો નેહાલીનો જળવાતો ભરમ ગમતીલી બીના હતી. મમતા ક્યારેક તો થાકશે, હારશે...

- પણ એને બદલે...

વિચારવિહાર સમેટતાં સત્યેન્દ્રે ઊંડો શ્વાસ લીધો. હળવા હાથે નેહાલીના વાળની લટ સમારી - તને પામવા તો મેં શું નથી કર્યું નેહાલી?

જોરાવરને હાથો બનાવીને આર્જવનું પત્તું સાફ કર્યું. એ જોકે એક ખૂનની સામે કંઈ જ વિસાતમાં નથી.

હા, ખૂન. તારી મા, મારી બીજી વારની પત્નીનું ખૂન!

તેમને અટ્ટહાસ્ય વેરવાનું મન થયું, પણ નેહાલી જાગી જવાની ભીતિ લાગી. એના કરતાં તેની બેહોશીનો ગેરલાભ લઈને તેના યૌવનનું થોડું રસપાન કેમ ન કરી લઉં?

અને તેઓ થોડા વધુ નીચે ઝૂક્યા. તેમનો દહેકતો શ્વાસ નેહાલીના ગાલે અફળાતો હતો. બસ, હોઠ ચંપાવાના હતા કે નેહાલીની આંખો ખૂલી ગઈ.

એનો ધક્કો લાગ્યો હોય એમ સત્યેન્દ્રભાઈ ફર્શ પર બેસી પડ્યા. તેમની છાતી હાંફતી હતી, શ્વાસ બેકાબૂ હતો.

‘પપ્પા... તમે! શું કરતા હતા?’ સહેજ અચરજભેર નેહાલીએ પૂછ્યું. આ પ્રશ્નનો સાચો જવાબ આઘાતની સુનામી આણી શકે એવી તેને કલ્પના પણ કેમ હોય?

- પણ અત્યારે એનો વખત નથી. વેવિશાળ તૂટવાના બોજથી બેહોશ બની ગયેલી નેહાલી ત્વરિત બીજો વાર ખમી નહીં શકે...

‘એમ જ...’ ગરદન ઝુકાવીને તેમણે નજ૨ છુપાવી, ‘તને જોવા આવ્યો હતો...’

હળવો નિસાસો નાખીને કમરામાંથી નીકળતા પિતાને નિહાળીને નેહાલીએ પણ નિશ્વાસ નાખ્યો : મારી ઉપરવટ જઈને તેમણે મારા વિવાહ તોડ્યા, પણ પછી મારી બેહોશીથી કેવા ચિંતામાં અડધા થઈ ગયા! આખરે તો બાપને.

કેવો ભયાનક આ વહેમ હતો એની એ પળે નેહાલીને જાણ નહોતી!

(ક્રમશ:)

Comments (0)Add Comment

Write comment
quote
bold
italicize
underline
strike
url
image
quote
quote
smile
wink
laugh
grin
angry
sad
shocked
cool
tongue
kiss
cry
smaller | bigger

security code
Write the displayed characters


busy
This website uses cookie or similar technologies, to enhance your browsing experience and provide personalised recommendations. By continuing to use our website, you agree to our Privacy Policy and Cookie Policy. OK